پنجشنبه, ۶ اردیبهشت, ۱۴۰۳ / 25 April, 2024
مجله ویستا

تا چند به شادی می غمهای تو نوشم


تا چند به شادی می غمهای تو نوشم    از خلق جهان کسوت سودای تو پوشم
هر چند که زلفت دل من گوش ندارد    من سلسله‌ی زلف ترا حلقه بگوشم
عیبم مکن ار دود دلم در جگر افتاد    با این همه آتش نتوانم که نجوشم
چون چنگ زه جان کشدم چون نخراشم    چون عود ره دل زندم چون نخروشم
خلقی ز فغانم به فغانند ولیکن    این طرفه که می‌نالم و پیوسته خموشم
دیشب خبرم نیست که شاگرد خرابات    چون از در میخانه بدر برد بدوشم
پر کن قدحی زهر هلاهل که بیکدم    بر یاد لب لعل تو چون شهد بنوشم
تا جان بودم زان می چون خون سیاوش    جامی بهمه مملکت جم نفروشم
در میکده گر زهد فروشم چو تو خواجو    دانم که بیک جو نخرد باده فروشم


همچنین مشاهده کنید